Κεράκι Πρώτο.
Το Χ γνωρίζει ένα Ψ. Το Χ ρωτάει το Ψ «τι κάνει» και αυτό τού απαντά «ερωτεύομαι». Το Χ και το Ψ
γίνονται εξίσωση. Με ένα «+» ανάμεσα και ένα αποτέλεσμα με θετικό πρόσημο στο
τέλος.
Κεράκι Δεύτερο.
Το Χ και το Ψ ανταλλάσσουν δεδομένα. Κοιτάζονται αμήχανα,
υπερπηδούν το «+» που στέκει εμπόδιο ανάμεσά τους και αρχίζουν να σχηματίζουν
λογοτεχνία.
Κεράκι Τρίτο.
Οι μαθηματικοί όροι της εξίσωσης αποπνέουν χημεία. Το αυστηρά
τοποθετημένο Χ αρχίζει να βλέπει τον μαθηματικό κόσμο με την παιδική ματιά του
Ψ, ενώ το τελευταίο αρχίζει να γοητεύεται από τη σχεδόν γέρικη συμπεριφορά του πρώτου.
Κεράκι Τέταρτο.
Το Ψ εξομολογείται την αγάπη του στο Χ. Το Χ είναι πολύ
δύσπιστο και προειδοποιεί το Ψ. Μπορεί να ανήκουν στην ίδια εξίσωση αλλά είναι
διαφορετικά σύμβολα. Και το γέρικο Χ το γνωρίζει καλά αυτό.
Κεράκι Πέμπτο.
Το Χ παραμένει δύσπιστο. Το Ψ επιμένει. «Λες;», αναρωτιέται.
Κεράκι Έκτο.
«Σ’αγαπώ» φωνάζει το Ψ την ώρα που το Χ ψιθυρίζει το
πολυπόθητο «κι ‘γω». Πείστηκε. Και ανταπέδωσε.
Κεράκι Έβδομο.
Το Χ και το Ψ όσο περνά ο καιρός εκμηδενίζουν τις νοητές γεωμετρικές τους αποστάσεις και γίνονται γράμματα της ίδιας πρότασης: «ΨυΧή μου
εσύ..»
Κεράκι Όγδοο.
Το Ψ ρωτά το Χ αν ποτέ έχει γράψει κάτι για χάρη του. Δηλαδή
αν το ένα γράμμα έχει γράψει για το άλλο γράμμα, άλλα γράμματα. Το Χ σιωπά
απορημένο.
Κεράκι Ένατο.
Το Χ και το Ψ υπόσχονται ότι η εξίσωσή τους δε θα σταματά να
δίνει αποτέλεσμα. Έχουν μάθει πλέον αρκετά καλά το ένα το άλλο και οι
πιθανότητες λανθασμένου πρόσημου γίνονται αντιληπτές. Είτε από το ένα, είτε από
το άλλο.
Κεράκι Δέκατο.
Τα λάθος αποτελέσματα πληθαίνουν και η διόρθωση πολλές φορές
αργεί να έρθει. Το Χ και το Ψ ανησυχούν αλλά συνεχίζουν να έχουν ανάγκη το ένα
το άλλο.
Κεράκι Ενδέκατο.
Το Ψ σταματά να έχει ανάγκη το Χ και αποφασίζει να
εγκαταλείψει την εξίσωσή τους. Και φεύγει. Το Χ συνειδητοποιεί πως έπρεπε να είχε
παραμείνει δύσπιστο. Ίσως έτσι πόναγε λιγότερο.
Κεράκι Τελευταίο.
Το Χ σβήνει το κερί. Μόνο του. «Ίσως ένα Ζ να σβήνει τώρα ένα
πρώτο κερί παρέα με το Ψ», σκέφτεται. Αυτό που κάποτε το είχε ρωτήσει το Ψ,
τώρα έχει την ανάγκη να το κάνει. Και γράφει. Γιατί του λείπει. Γιατί νιώθει
πως η εξίσωση δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια. Γιατί ξέρει πως το «+» που κάποτε
το χώριζε από το Ψ, θα
γίνει σιγά σιγά «∞». Με
ακρίβεια σχεδόν μαθηματική.
Υ.Γ: Όποιοι νέοι όροι κι αν αντικαταστήσουν τα κενά της εξίσωσης, πάντα το Χ θα ψάχνει ένα αντίστοιχο Ψ. Και ίσως το αντίστροφο.
X.
